Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Αν κάποιος ξέρει και μπορεί να βοηθήσει.........




Τη νύχτα που λουλούδια σ' άφησα στο μπαλκόνι
Ποτέ τη μοναξιά μην νιώσεις, μη μείνεις μόνη
Με πέπλο λαμπερό σε κάλυψα μην πονέσεις
Μες΄την βροχή μαζί μου έλα να χορέψεις..
Να νιώσεις πάλι απ' την αρχή τον έρωτα λέω
Να γράψεις ένα ποίημα καθώς εγώ κλαίω
Κράτα με, τραγούδα μου κι αγκάλιασε με
Κι αν πονέσω μίλα μου, παρηγορησέ με

Σ' αγαπώ και το φωνάζω το, διασκεδάζω
Σ' αγαπώ λιγάκι ακόμα βάλε λίγο χρώμα

Κράτα με να γίνουμε ένα
Ψυχή και σώμα..........

Σε θάλασσα πλατιά με βάρκα την καρδιά μου
Θα σε ξεναγήσω λαμπερή Παναγιά μου
Ηρέμησε και νιώσε λίγο πιο δυνατά
Ο ουρανός μεγάλος, τα άστρα φωτεινά
Κλάψε μην φοβάσαι, νιώσε τώρα τον πόνο
Βελούδινα χαλιά μόνο για σένανε στρώνω
Αγάπα με και πέταξε στα άστρα μαζί μου
Σε σένα δίνω έρωτα κι όλη τη στοργή μου

Σ' αγαπώ και το φωνάζω, το διασκεδάζω
Σ' αγαπώ λιγάκι ακόμα βάλε λίγο χρώμα
Κράτα με να γίνουμε ένα
Ψυχή και σώμα.........


Τυχαία άκουσα αυτό το τραγούδι, το λάτρεψα.........το έκανα βιντεάκι και το ανέβασα στο Youtube.com
ψάχνω να βρώ τον τραγουδιστή και τους συντελεστές αν κάποιος ξέρει κάτι ας σχολιασει παρακαλώ πολύ...!

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Ο τυμβωρύχος



Στίχοι: Κώστας Λαχάς
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Τα λόγια μου της νύχτας μετανάστες
σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή
άσ' τις πλατείες να βογκούν σου λέω άστες
ίσως με βρεις μες στην επόμενη στροφή

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Ένας Στρυμόνας και βουλιάζω στα νερά
όπως ψαράς μέσα στη λάσπη της Κερκίνης
οιωνοσκόπος με σημάδια φανερά
χάθηκα πάλι μες στο πρόσωπο εκείνης

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Ματώνει στα Κυβέλεια η οθόνη
κι εγώ ρεμβάζω σε πεδία αχανή
στο Μιραμάρε κολυμπούσες πάντα μόνη
και ο Ματθαίος έχει χρόνια να φανεί

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός



Ομολογώ οτι δεν γνώριζα την ύπαρξη του τραγουδιού κι όμως αναφέρει μέρη του τόπου μου...!

Απόσπασμα απο τον Ματωμένο Γάμο του Λόρκα

Λεονάρντο:
Εκεί που δεν μπορούν να ’ρθούνε
όσοι μας κυνηγάνε τώρα.
Εκεί που θα μπορώ να σε κοιτάζω !
Το ξέρω. Έπρεπε να σ’ αφήσω.
αν είχα νου για να σκεφτώ.
Μα από κοντά σου δεν μπορώ
να φύγω πια. Κι εσύ, το ίδιο.
Δοκίμασε. Κάν’ ένα βήμα.
Καρφιά του φεγγαριού καρφώσαν
τη μέση μου με τους γοφούς σου.
Θα μας χωρίσουν, όταν μονάχα
θα ’χω πεθάνει.........

Σκουπίδια και θάλασσα

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009


ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΑ
Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ - 06.11.2008

Πριν δύο εβδομάδες ο Διονύσης Τσακνής, ο Βασίλης Καζούλης, τα Κίτρινα Ποδήλατα και ο Αποστόλης Ψυχράμης ξεκίνησαν τις εμφανίσεις τους στην κεντρική σκηνή του «Σταυρού του Νότου». Δυο μέρες πριν την πρεμιέρα Η A.V. ΒΡΕΘΗΚΕ στις μεταμεσονύχτιες πρόβες τους. Τελικά, οι συναυλίες είναι ακόμα πιο όμορφες… πριν ξεκινήσουν. Τετάρτη βράδυ, 23.30, στην οδό Θαρύπου μπροστά από τον Σταυρό του Νότου. Έξω από το club πολύς κόσμος, δίπλα στην κεντρική σκηνή ερημιά και τα φώτα μοιάζουν κλειστά. Παίρνω τηλέφωνο τον Τσακνή για να ρωτήσω πού είναι η πρόβα. Στην κεντρική σκηνή ―μου απαντάει― ανέβα!Μπαίνοντας μέσα βλέπω για πρώτη φορά το χώρο φωτισμένο. Οι καρέκλες αναποδογυρισμένες στα λιγοστά τραπέζια. Πάνω στη σκηνή τα Κίτρινα Ποδήλατα, δηλαδή ο Γιώργος και ο Αλέξανδρος. Αριστερά, πίσω στον καναπέ, καθισμένος ο Τσακνής. Το κλίμα είναι σχεδόν εορταστικό. Παίζουν μουσική, κάνουν πλάκα, ανταλλάσσουν ατάκες μεταξύ τους που δεν καταλαβαίνω. «Είναι δική μας φρασεολογία, έχουμε αναπτύξει δικούς μας κώδικες!» λέει ο Βασίλης Καζούλης. Ανεβαίνει στη σκηνή, ενώ ήδη ακούγονται οι πρώτες νότες από το «Κάτι να γυαλίζει». Ξεκινάει να τραγουδάει πετώντας κάτι στα γαλλικά, ενώ από κάτω ο Γιώργος κι ο Αλέξανδρος σκάνε στα γέλια. Κι ύστερα αρχίζει να τραγουδάει κανονικά (με τη χαρακτηριστική φωνή που σε ταξιδεύει). Όταν το τραγούδι τελειώνει, οι μουσικοί σταματούν να παίζουν. «Πάμε αμέσως στο επόμενο, μη σταματάμε! Θέλω να έχουμε αίσθηση του προγράμματος» λέει. Τώρα ανεβαίνει στη σκηνή ο Αποστόλης Ψυχράμης. Ακούγοντάς τον εντυπωσιάζομαι με την εξαιρετική του φωνή. Τραγουδάει ένα κομμάτι μόνος του και μετά κάνει δεύτερη φωνή στους υπόλοιπους. Τον Αποστόλη τον είχα δει και πέρσι παρέα με τον Διονύση Τσακνή. Είναι ένα πολύ ταλαντούχο παιδί, με σπάνια φωνή. Ο Τσακνής σκύβει και μου λέει «ο Αποστόλης είναι μουσικός γιος μου». Τι σύμπτωση, λίγο αργότερα ο Αποστόλης θα μου πει ότι βλέπει τον Τσακνή ως μουσικό πατέρα του. Μιλάει γι’ αυτόν με τόσο καλά λόγια, που αισθάνομαι ότι νιώθει ευγνωμοσύνη «αν δεν ήταν ο Διονύσης… τι να σου πω, δεν ξέρω τι θα συνέβαινε». Η συζήτησή μας διακόπτεται απότομα, γιατί πρέπει να ανέβει στη σκηνή. Εκείνη την ώρα πλησιάζει ο Γιώργος και μου συστήνει τον αδερφό του. Θα βγάλουν δίσκο μετά τις γιορτές, όπως θα μου πει αργότερα, και είναι όλη μέρα στο τρέξιμο. Σκύβω και κοιτάω κλεφτά τα χαρτιά με τους στίχους και με τη σειρά των τραγουδιών του προγράμματος. Αριστερά τα τραγούδια και δεξιά εναλλάξ το ποιος τραγουδάει κάθε φορά. Διονύσης, Βασίλης, Αποστόλης, Ποδήλατα, Μαζί. Ο Γιώργος με βλέπει που κοιτάω τη λίστα και σκύβει και συμπληρώνει «Κίτρινα» σε κάθε τραγούδι που γράφει σκέτο «Ποδήλατα». «Μα δεν είναι δυνατόν –μου λέει γελώντας–, άλλοι μας λένε σκέτο Κίτρινα, άλλοι σκέτο Ποδήλατα!» Ο Γιώργος τούς παρακολουθεί κάνοντας παρατηρήσεις για τον ήχο. «Δεν θα ανέβεις να κάνεις κι εσύ πρόβα;» «Έχουν υπερκόπωση οι φωνητικές χορδές μου. Πρέπει να κάνω αφωνία, γιατί μεθαύριο ξεκινάμε και δεν θα μπορώ να τραγουδήσω!» «Πόσο καιρό κάνετε πρόβες;» ρωτάω τον Τσακνή. «Λίγο λιγότερο από ένα μήνα, αλλά ξέρεις τι έχω καταλάβει; Όσο καιρό και να κάνεις πρόβα ποτέ δεν νιώθεις έτοιμος». Οι πρόβες είναι πολύωρες, έχουν κρατήσει κι από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 3 τα χαράματα! Ο Γιώργος μου εξηγεί ότι θέλει να είναι εκεί και στα στησίματα, οπότε κάθονται ακόμα περισσότερο. Μου δίνει την εντύπωση ότι του αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνουν με το άλλο μέλος των Κίτρινων Ποδηλάτων και αυτό αντικατοπτρίζεται και στην πολύ καλή εμφάνιση που έχουν πάνω στη σκηνή. Κι ο Αποστόλης Ψυχράμης πού είναι; Τον βλέπω να ανοίγει την τσάντα του, να βγάζει ένα βιβλίο με νότες, να το ξεφυλλίζει, να το ξαναβάζει μέσα, να παίρνει ένα άλλο βιβλίο και να πηγαίνει μόνος του προς τις σκάλες αριστερά, όπως βλέπουμε τη σκηνή στο βάθος. Τον πλησιάζω και κοιτάω κλεφτά τον τίτλο. Φρανσουά Νταγκονιέ: «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι και η φιλοσοφία τους». Εντυπωσιάζομαι αρχικά, αλλά επιβεβαιώνεται αυτό που είχα υποψιαστεί από την αρχή. Ότι ο Αποστόλης Ψυχράμης είναι ένα πολύ καλλιεργημένο παιδί. Ασχολείται με τη μουσική από 6 ετών και μόλις πριν λίγες μέρες έγινε 29. Προέρχεται μάλιστα από μουσική οικογένεια, με τα τρία μέλη να κάνουν ήδη καριέρα. Αδερφές του είναι η Ειρήνη Ψυχράμη και η Αντιγόνη Ψυχράμη, η οποία μεγάλωσε (αν και για εμάς θα είναι πάντα η γλυκιά «Με λένε Πόπη» του Νταλάρα) και εμφανίζεται στην Ακτή Πειραιώς με τους Παπακωνσταντίνου - Ζουγανέλη - Μπουλά. Γυρνάω το βλέμμα και τον βλέπω να τραγουδάει. Στη σκηνή ο Αποστόλης μεταμορφώνεται. Από ένα γλυκό και ευγενικό παιδί γίνεται φτασμένος καλλιτέχνης. Σε κάνει αμέσως να σκεφτείς πόσο άδικος είναι ο χώρος του τραγουδιού, με τα παιδιά που αρνούνται να ξεπουλήσουν την ψυχή τους στα PR για να γίνουν γνωστοί και να ξεκινήσουν από τον εύκολο δρόμο. Κανονικά θα έπρεπε να είναι ήδη διάσημος, σκέφτομαι. Τις σκέψεις μου διακόπτει ο Διονύσης Τσακνής, ο οποίος έχει ανέβει στη σκηνή για το τελευταίο, δικό του μέρος. Είναι πραγματικά πολύ καλός. Απορώ γιατί κάνουν ακόμα πρόβα. Κάτω από τη σκηνή ο Βασίλης Καζούλης πίνει μπίρα, γελάει δυνατά και λέει αστεία κάνοντάς μας όλους να γελάμε διαρκώς. Ο Τσακνής τούς επαναφέρει στην τάξη. Αυτό γίνεται αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της πρόβας. Ο Διονύσης είναι ο αρχηγός. Λειτουργεί σαν μπαμπάς. Βάζει τα πράγματα σε τάξη και προσπαθεί –και καταφέρνει– να κρατήσει τις ισορροπίες. Όταν μάλιστα κάποια στιγμή, λίγο μετά τη 1.30, και ενώ ήδη έχουν περάσει πολλές ώρες πρόβας, τα πνεύματα οξύνονται, ο Τσακνής λειτουργεί ως ισορροπιστής. «Αν φωνάζουμε δεν θα βγάλουμε άκρη». Και εξηγεί: «Τώρα ακούμε τον ήχο ενώ το μαγαζί είναι άδειο, αλλά θυμάμαι αυτό που μου έλεγε ο Παπάζογλου, ότι με έναν έστω άνθρωπο παραπάνω στο μαγαζί ή ένα λιγότερο, ο ήχος βγαίνει διαφορετικός». Τελικά, πολύ γρήγορα τα βρίσκουν κι αρχίζουν πάλι τη δουλειά. Λίγο πριν φύγουν ο Τσακνής θαυμάζει το μπουφάν που του είχαν πάρει τα παιδιά για τα γενέθλιά του: «Δεν είναι ωραίο;» με ρωτάει. Ενώ ο Γιώργος από τα Κίτρινα Ποδήλατα με ρωτάει με ύφος ενθουσιασμένο, κοιτώντας τον Αλέξανδρο στη σκηνή: «Δεν είναι φοβερός ο αδερφός μου;». Είναι! Όλοι τους. Μία ωραία παρέα που περνάνε καλά και κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους. Σε λίγο ανεβαίνουν όλοι μαζί στη σκηνή και είναι αδύνατον να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους. Σε δύο μέρες από εκείνη την Τετάρτη ξεκίνησαν τις εμφανίσεις τους. Ο κόσμος κάτω πολύς, πάρα πολύς, κι από τα πρόσωπα καταλαβαίνεις ότι περνάει υπέροχα. Όσο πέρασα κι εγώ εκείνη την Τετάρτη.

Πγή:Athens voice online

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

Η ώρα της γης!!!!

Η Ελλάδα στην 5η θέση παγκοσμίως για την Ώρα της Γης

Μόλις 17 μέρες απομένουν για την Ώρα της Γης 2009 (Σάββατο, 28 Μαρτίου, 20:30) και η Ελλάδα δηλώνει δυναμικό παρών στο μεγαλύτερο συμμετοχικό γεγονός ενάντια στην κλιματική αλλαγή που διοργανώθηκε ποτέ στον πλανήτη. Περισσότεροι από 160 δήμοι και κοινότητες της χώρας έχουν ήδη δηλώσει επίσημα τη συμμετοχή τους, φέρνοντας την Ελλάδα στην πέμπτη θέση παγκοσμίως, ελάχιστα πίσω από τον Καναδά, ανάμεσα στις χώρες με την εντονότερη συμμετοχή στην Ώρα της Γης. Στην πρώτη θέση κατατάσσεται η γενέτειρα της πρωτοβουλίας, Αυστραλία ενώ την ακολουθούν η Γαλλία και το Βέλγιο.

Η ενθουσιώδης ανταπόκριση της τοπικής αυτοδιοίκησης και των πολιτών στο κάλεσμα του WWF Ελλάς έχει ως αποτέλεσμα η ελληνική παρουσία στην Ώρα της Γης να έχει ξεπεράσει το 10% του παγκόσμιου στόχου συμμετοχής που δεν είναι άλλος από τις 1000 πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο.

«Η Ελλάδα για ακόμα μια φορά αποδεικνύει ότι όταν θέλει – μπορεί. Η πέμπτη θέση της χώρας μας σε μια άτυπη παγκόσμια κατάταξη ανάμεσα στις χώρες που συμμετέχουν με τις περισσότερες πόλεις στην Ώρα της Γης έρχεται να το επαληθεύσει. Ωστόσο το μεγάλο στοίχημά μας είναι η ατομική συμμετοχή των πολιτών. Κάθε πολίτης που εγγράφεται ηλεκτρονικά στο http://www.earthhour.org/signup/gr:el δεν δηλώνει απλά τη συμμετοχή του στο μεγαλύτερο περιβαλλοντικό γεγονός στον πλανήτη – Συνυπογράφει μια παγκόσμια έκκληση προς τους ηγέτες των Ηνωμένων Εθνών και απαιτεί γενναίες αποφάσεις στην Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή που θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη τον ερχόμενο Δεκέμβριο», δήλωσε ο Γιώργος Βελλίδης, Επικεφαλής του τμήματος Επικοινωνίας του WWF Ελλάς.

Πέραν της μαζικής κινητοποίησης δήμων και κοινοτήτων, πλήθος φορέων, σχολείων και επιχειρήσεων συμμετέχουν στην Ώρα της Γης, οργανώνοντας πρωτότυπες δράσεις. Περίπου 80 επιχειρήσεις και δεκάδες εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν μέχρι τώρα ενώσει τις δυνάμεις τους στον αγώνα ενάντια στην κλιματική αλλαγή, κλιμακώνοντας τις δραστηριότητές τους με στόχο την 28η Μαρτίου.

Προωθήστε αυτό το mail και δώστε τη δύναμή σας στο μήνυμα της Ώρας της Γης και στον αγώνα ενάντια στην κλιματική αλλαγή.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Γιώργος Βελλίδης, Επικεφαλής Τμήματος Επικοινωνίας WWF Ελλάς


http://www.earthhour.org/news/gr:el

Μονόγραμμα ~ Οδυσσέας Ελύτης


Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν, μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό, μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ’ακούς
Είμ’εγώ, μ’ακούς
Σ’αγαπώ, μ’ακούς
[...]
Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
[...]
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί, μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς, μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι, μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ακούς
[...]
Άκου, άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει, ακούς
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω, μ’ακούς
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, μ’ακούς
[...]


Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.......

Ένα αγαπημένο τραγούδι απο δύο εκπληκτικές φωνές!


Στα παιδιά που χρωστάω τη νιότη μου



Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής & Απόστολος Ψυχράμης ( Ντουέτο )

Στα παιδιά που χρωστάω τη νιότη μου
στα παιδιά που πηγαίνουν μπροστά
στους μικρούς επιβάτες ταυ χρόνου χρωστάω δυο λέξεις
Να τους πω για το χαμένο ιππότη μου
που τον ψάχνω κι εγώ στα τυφλά
κι εσύ, αστέρι μου, βαστά γερά και κοίτα ν' αντέξεις.

Στο όνειρο σου αρχίζουν τα θαύματα
περνάνε πρίγκιπες με ωραίες στολές
των αλόγων οπλές και τα πουγκιά που 'ναι γεμάτα χρυσάφι
Και άμα τύχει και ξυπνήσεις χαράματα
σε περιμένουνε ζεστές αγκαλιές
της αγάπης φωλιές, μη φοβάσαι, τρομαγμένο μου ελάφι

Α, το σκοτάδι προς τα πού με τραβάει
Α, μέσα απ' το ψέμα η ζωή προχωράει

Οι πρίγκιπες που το κακό αψηφούν
στις μάχες τους δράκους πάντα νικούν
σαν τα θεριά πολεμούν και τους εχθρούς όλους
τους έχουν ξεκάνει
Κι όταν γυρίζουν στα παλάτια που ζουν
οι στρατιώτες ευλαβικά προσκυνούν
κι οι ποιητές τους υμνούν και τους πλέκουν
της δόξας στεφάνι.

Μεγαλώνεις κι εσύ με το ψέμα
μα όπου να 'ναι πλησιάζει ο καιρός
''Ποιος τα λέει όλ' αυτά'', θα μου πεις και θα ζητήσεις τα ρέστα
Ένα βήμα μπροστά μου είναι ρέμα
και στην πλάτη μου χάσκει ο γκρεμός
έλα, δες από 'δώ που κοιτάω κι αν τολμάς ξαναπέσ' τα.

Στα όνειρα μου αραχνιασμένα φαντάσματα
περνούσαν πρίγκιπες με ωραίες στολές
των αλόγων οπλές και τα πουγκιά που 'ταν γεμάτα χρυσάφι
Μα εγώ ξυπνάω εκεί κοντά στα χαράματα
και δε βρίσκω πια ζεστές αγκαλιές
τις φωνές τις παλιές, που με κάβαν γλυκά σαν ξυράφι.

Α, το σκοτάδι ως εδώ δε μου πάει
Α, μέσ' απ' τις φλόγες η ζωή προχωράει.

Οι πρίγκιπες μες στη χλιδή τους σιωπούν
τις μάχες από κοντά δε θα δουν
σαν αρουραίοι σκορπούν φοβισμένοι
όταν φτάνουν οι δράκοι.

Οι στρατιώτες πά' στις ασπίδες γυρνούν
μα τα σπαθιά τους τα ματωμένα μιλούν
και όσοι βγουν ζωντανοί συνεχίζουν
και παλεύουν μονάχοι.

Α, το σκοτάδι η αλήθεια νικάει
Α, μέσ' απ' το αίμα η ζωή προχωράει

Όπως λέω και γώ συχνά μέσα απο το δικό μου παραμύθι θα ξαναβρώ το ξεχασμένο μονοπάτι μου..!


Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι



Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής & Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου ( Ντουέτο )

Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι εσυ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβίθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές τo, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου

Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου δανείσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της

Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε

Φτιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Μ'αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι αντί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό μας παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές το, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου....